عادت‌های به ظاهر کوچک، گاهی سنگ بنای کارهای بزرگ می‌شوند. در دنیای نوشتن، بسیاری از نویسندگان بزرگ، آیین‌های شخصی خاصی داشتند که به آن‌ها کمک می‌کرد وارد فضای خلاقانه اثرشان شوند. شمیم مستقیمی، نویسنده، در گفت‌وگویی با نشریه دانشجویی «وقایع اتفاقیه» وابسته به سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی، از اهمیت این آیین‌ها می‌گوید و اینکه چطور می‌توانند فرآیند خواندن و نوشتن را «عمیق‌تر و جدی‌تر» کنند.

لباس کار: پوشش احترام به ادبیات

مستقیمی با اشاره به عادت‌های جالب نویسندگان جهان می‌گوید: «یکی از جالب‌ترین عادت‌های نویسندگان، پوشیدن لباس کار هنگام نوشتن بوده است». او به گوستاو فلوبر، نویسنده فرانسوی قرن نوزدهم اشاره می‌کند که حتی در روند نگارش رمان «مادام بوواری» به این عادتش اشاره کرده است.

همچنین نیکولو ماکیاولی، فیلسوف و سیاستمدار ایتالیایی، هنگام نوشتن و مطالعه لباس کار می‌پوشید. دلیلش این بود که نویسندگان آن کتاب‌ها را انسان‌هایی بزرگ می‌دانست و این کار را نوعی احترام به آن‌ها تلقی می‌کرد.

مستقیمی درباره تجربه شخصی خود می‌افزاید: «برای من نیز این موضوع در خواندن و نوشتن تفاوت ایجاد می‌کند. لباس، چه در دریافت یک متن و چه در نوشتن آن، بسیار کمک‌کننده است و ذهن را در وضعیت کار قرار می‌دهد».

همراه همیشگی: قلم، کاغذ و تلفن همراه

این نویسنده بر اهمیت ثبت سریع ایده‌ها تأکید می‌کند: «تلاش می‌کنم همیشه کاغذ و قلم به همراه داشته باشم چون هیچ‌وقت مشخص نیست ایده‌ها، جملات یا عبارات چه زمانی به سراغ نویسنده می‌آیند». او استفاده از تلفن همراه برای یادداشت‌برداری را نیز یک عادت مفید می‌داند و معتقد است این ابزارها به تدریج عادت‌های تازه‌ای در نوشتن ایجاد می‌کنند.

نظم مکانی و زمانی: کلید تداوم

ایجاد یک چارچوب مشخص، دیگر توصیه مستقیمی است: «سعی می‌کنم در ساعات و شرایط معین و در یک مکان مشخص بنویسم و به تدریج خودم را به این نظم عادت دهم. این موضوع در تداوم نوشتن بسیار مؤثر است».

رهایی در نوشتن: از یک جمله آغاز کن

او از ترفند دیگری برای مقابله با بلوک نویسنده می‌گوید: «تلاش می‌کنم خودم را در نوشتن رها کنم؛ حتی با یک جمله آغاز کنم یا نوشته‌ای نیمه‌تمام را ادامه دهم. جملات غلط و ناقص من را به نوشتن متصل می‌کند». این ایده را والتر بنیامین، نویسنده آلمانی، نیز با جمله معروفش تأیید می‌کند: «تا جایی بنویسید که بخشی از آن برای روز بعد باقی بماند».

آثار الهام‌بخش: از سپولودا تا یوسا

مستقیمی در بخش پایانی به کتاب‌های تأثیرگذار بر خود اشاره می‌کند:

• «سایه آنچه که بودیم» اثر لوئیس سپولودا: به ویژه تقدیم‌نامه اثر که برایش بسیار جذاب بود.

• «روزانه‌نوشت‌های شاهرخ مسکوب» در دوران جوانی.

• «عیش مدام» اثر ماریو بارگاس یوسا: او این کتاب را که درباره فلوبر و رمان مادام بوواری است، سرشار از «شور، اشتیاق و پیشنهادهای کاربردی درباره نوشتن» می‌داند که عشق به ادبیات را در سطرسطر آن می‌توان حس کرد.